 | |||||||||||||
Głęboki BródNadleśnictwo Głęboki Bród to od 1989 roku (po przekazaniu gruntów do Wigierskiego Parku Narodowego) jeden obręb o całkowitej powierzchni: 9.575,48 ha, stanowiący zwarty kompleks lasu północnej części Puszczy Augustowskiej. Większość obszaru N-ctwa leży na sandrze Równiny Augustowskiej a tylko północny skraj w obrębie Pojezierza Suwalskiego. Teren jest przeważnie płaski, z rzadka urozmaicony zagłębieniami wytopiskowymi i dolinami rzek, m.in. Czarnej Hańczy. Warunki klimatyczne z największą na nizinach ilością cech kontynen-talnych oraz zdecydowana przewaga gleb rdzawych (70%) powodują, że układ siedlisk (wykres 1) jest zdominowany przez bory. Sosna augustowska stanowi podstawę ochrony i zachowania Puszczy Augustowskiej, co w istotny sposób determinuje działania Nadleśnictwa w sferze gospodarki leśnej. Dotychczasowe efekty 300-letniej praktyki leśnej potwierdzają, że najbardziej skutecznym dla zachowania ciągłości i dobrej kondycji lasu jest zrębowy model gospodarowania, z zachowaniem elementów starodrzewu. Wykorzystanie rodzimego materiału genetycznego (wykres 3) do zakładania upraw oraz ich wzbogacanie o gatunki domieszkowe zabezpiecza biologiczną różnorod-ność i stabilność ekosystemów wraz z jednoczesnym zwiększeniem i ulepszeniem produkcji leśnej. Ochrona przyrody (wykres 4) na terenie Nadleśnictwa jest determi-nowana gospodarczo - produkcyjną funkcją lasów. Ich stan udowadnia, że właściwa gospodarka leśna nie tylko zaspakaja potrzeby człowieka, ale również służy zachowaniu trwałości lasów. Puszcza Augustowska
Nadleśnictwo Głęboki Bród to od 1989 roku jeden obręb o całkowitej powierzchni: 9.575,48 ha, stanowiący zwarty kompleks lasu północnej części Puszczy Augustowskiej. Większość obszaru N-ctwa leży na sandrze Równiny Augustowskiej a tylko północny skraj w obrębie Pojezierza Suwalskiego. Teren jest przeważnie płaski, z rzadka urozmaicony zagłębieniami wytopiskowymi i dolinami rzek, m.in. Czarnej Hańczy. Współczesna Puszcza Augustowska to fragment olbrzymiego niegdyś kompleksu leśnego rozciągającego się między Mazowszem, Rusią i Litwą Pierwszymi osiadłymi mieszkańcami Puszczy byli Jaćwingowie, którzy na znacznym jej obszarze prowadzili ekstensywną gospodarką rolną. Z końcem XIII w. Jaćwingowie zostali wyniszczeni przez Krzyżaków. Następił okres "głuchej puszczy". Obecny region suwalsko - augustowski przypadł Wielkiemu Księstwu Litewskiemu i stał się terenem łowów książąt litewskich i królów Polski. Jedynymi mieszkańcami Puszczy w tym okresie byli osocznicy i służba łowiecka. W drugiej połowie XVI w. rozpoczęła się wielka kolonizacja. Dla lepszego zarządzania podzielono Puszczę na trzy ogromne leśnictwa - Puszczę Merecką, Przełomską i Perstuńską, których nazwy pochodzą od trzech dworów książęcych, położonych nad brzegiem Niemna. Zaczęły powstawać nowe osady i pola uprawne, wzrosło znaczenie drewna i jego produktów, szczególnie smoły, popiołu i węgla drzewnego - wszystko to kosztem Puszczy z której wyrywano coraz to większe połacie lasu. Szczególne nasilenie procesu osadniczego nastąpiło po osadzeniu w Wigrach w 1667 roku Kamedułów, których staraniem powstało wiele nowych wsi i folwarków. Nastąpił rozwój handlu drewnem. Skutkiem tego, w przeciągu XVII i XVIII wieku, przestały istnieć, poza niewielkimi fragmentami, Puszcze: Merecka i Przełomska; do naszych czasów przetrwał wielki kompleks borów Puszczy Perstuńskiej, przetkany enklawami osad, zwany obecnie Puszczą Augustowską. Po trzecim rozbiorze Polski dawne lasy królewskie stały się lasami rządowymi, w których prowadzono zorganizowaną i jak na owe czasy racjonalną gospodarkę leśną. Wprowadzony w 1825 roku nowy podział powierzchniowy i, wraz z nim, nowe zasady zagospodarowania, przetrwały do 1930 roku. Wielkość oddziałów określono na 100 ha, wiek rębności w drzewostanach sosnowych na 120 lat. I wojna światowa to kolejny okres masowych wylesień w dziejach Puszczy. W przeciągu kilku lat Niemcy zdążyli wyciąć blisko 4 mln m3 drewna na powierzchni około 17 tys. ha. Zmiany wprowadzone w roku 1931 spowodowały zmniejszenie powierzchni oddziałów do ok. 25 ha. Zmieniony został kierunek cięć z północno - wschodniego na południowo - zachodni. Pierwsze lata po II wojnie światowej to gospodarowanie na podstawie operatów prowizorycznych. Definitywne urządzanie Puszczy zakończono w roku 1963. W latach 70 na jej terenie utworzono wiele rezerwatów. Niezwykle istotne dla gospodarowania w Puszczy było ustalenie 9 lipca 1986 roku Statutu Puszczy pod tytułem Podstawowe zasady gospodarki leśnej w Puszczy Augustowskiej. W roku 1989 na północno-zachodnich obrzeżach Puszczy powstał Wigierski Park Narodowy. Dalsze doskonalenie zasad gospodarowania, oparte na wnikliwych analizach glebowych i klimatycznych, czyni obszar Puszczy Augustowskiej jednym z najbardziej stabilnych zespołów leśnych polskich nizin. |
